Een seizoen van verandering: de herfst en Alexanders begin

Alexander begint niet als de persoon die hij uiteindelijk zal worden. Dat vind ik belangrijk. Als een personage verandert, wil ik dat we goed kunnen onthouden wie hij was voordat alles ingewikkeld werd. De herfst werd de achtergrond van die eerste versie van Alexander, niet omdat elk vallend blad een verborgen betekenis moet hebben, maar omdat het seizoen vanzelf hetzelfde gevoel van overgang met zich meebrengt als het begin van zijn reis.

Voordat alles verandert

In het begin denkt Alexander nog dat hij bepaalde dingen begrijpt. Zijn leven heeft grenzen, de wereld kent regels en mensen hebben een identiteit die duidelijk lijkt. Het geeft rust te geloven dat de dingen om ons heen precies zijn wat ze lijken.

Dan verandert er iets, meestal niet allemaal tegelijk. Er komt een vraag, en daarna nog een. Iets wat eerst normaal leek, wordt vreemd. Uiteindelijk voldoet de oude verklaring niet meer. Die geleidelijke verschuiving is belangrijk voor Alexanders verhaal.

Ook de herfst verandert stilletjes

De herfst doet iets soortgelijks. Er is zelden één ochtend waarop de wereld ineens herfst is. De verandering gaat geleidelijk: de nachten worden kouder, de eerste bladeren verkleuren, het zonlicht ziet er anders uit en regen blijft langer op straat liggen.

Dan kijk je op een dag om je heen en besef je dat het hele landschap is veranderd. Ik houd van zulke veranderingen omdat ze geloofwaardig aanvoelen. Alexanders reis moet niet lijken alsof de ene versie van hem zomaar door een andere is vervangen. Hij moet die ontwikkeling echt doormaken.

De schoonheid van dingen die niet blijven

De herfst is ook mooi omdat hij tijdelijk is. De kleuren waaraan je het seizoen herkent, zijn er maar kort. Een bos kan goud en rood worden en een paar weken later bijna alles verliezen. Daar zit iets droevigs in, maar verdriet maakt iets niet minder mooi.

In Valentine Kingdom staan schoonheid en duisternis soms naast elkaar. Liefde kan samengaan met angst, macht met kwetsbaarheid. Iets kan mooi zijn en tegelijk gevaarlijk. De herfst past bij zo’n wereld.

Alexander staat nog maar aan het begin

Als ik aan Alexander denk, wil ik nooit vergeten hoeveel van zijn reis nog voor hem ligt. De persoon aan het begin kan niet weten wat de persoon aan het eind weet. Hij kan nog niet alle gevolgen begrijpen of alle verbanden zien. En dat hoeft ook niet.

Een deel van zijn verhaal volgen is die dingen tegelijk met hem ontdekken. Achteraf voelt het herfstachtige begin bijna vredig. De wegen kunnen nat zijn, het weer koud en de onzekerheid al aanwezig. Maar Alexander heeft nog geen idee hoe groot zijn wereld zal worden.

Een seizoen dat bij de eerste stap past

De herfst bepaalt niet wie Alexander is, evenmin als één hoofdstuk, één beslissing of één moment. Maar het is het seizoen waarin we hem voor het eerst tijdens deze reis ontmoeten.

Een veranderend seizoen voor een personage van wie het leven gaat veranderen. Een koudere wereld voordat alles veel gevaarlijker wordt. En gevallen bladeren over wegen die nog naar onbekende bestemmingen leiden.

Daarom voelt de herfst voor mij zo natuurlijk aan het begin van . De wereld is al aan het veranderen. Alexander beseft alleen nog niet dat hij zelf ook verandert.

Delen met vrienden:

Laatste nieuws van M.V. Mitic