Unha estación de cambio: o outono e o comezo de Alexander

Alexander non comeza como a persoa na que acabará converténdose. Iso é importante para min. Se un personaxe vai cambiar, quero que quede unha lembranza clara de quen era antes de que todo se complicase. O outono converteuse no escenario desa primeira versión de Alexander, non porque cada folla caída teña que esconder un significado, senón porque a estación transmite de maneira natural a mesma sensación de transición que rodea o inicio da súa viaxe.

Antes de que todo cambie

Ao principio, Alexander aínda cre que comprende certas cousas. A súa vida ten límites, o mundo ten regras e as persoas teñen identidades que parecen claras. Dá tranquilidade pensar que as cousas arredor de nós son exactamente o que aparentan.

Despois algo cambia, normalmente non todo á vez. Aparece unha pregunta, logo outra. Algo que antes parecía normal empeza a resultar estraño. Finalmente, a explicación antiga deixa de ser suficiente. Ese movemento gradual é importante na historia de Alexander.

O outono tamén cambia en silencio

O outono fai algo semellante. Raramente hai unha mañá na que o mundo se volva de súpeto outonal. O cambio sucede pouco a pouco: as noites arrefrían, as primeiras follas cambian de cor, a luz do sol parece distinta e a choiva permanece máis tempo nas rúas.

Ata que un día miras ao teu redor e descobres que toda a paisaxe se transformou. Gústame ese tipo de cambio porque parece crible. A viaxe de Alexander non debe parecer unha simple substitución dunha versión súa por outra. Ten que atravesar esa transformación.

A beleza das cousas que non duran

O outono tamén é fermoso porque é temporal. As cores que fan recoñecible a estación só existen durante un período breve. Un bosque pode volverse dourado e vermello e perder case todo unhas semanas despois. Hai algo lixeiramente triste niso, pero a tristeza non fai que algo sexa menos fermoso.

En Valentine Kingdom hai momentos nos que a beleza e a escuridade conviven. O amor pode existir xunto ao medo e o poder xunto á vulnerabilidade. Algo pode ser fermoso e perigoso ao mesmo tempo. O outono encaixa nun mundo así.

Alexander aínda está no comezo

Unha cousa que non quero esquecer cando penso en Alexander é canto camiño lle queda por diante. A persoa do comezo non pode saber o que saberá a do final. Aínda non pode comprender todas as consecuencias nin ver todas as conexións. E tampouco debería.

Parte de acompañalo consiste en descubrir esas cousas ao mesmo tempo ca el. Visto co tempo, o comezo outonal parece case tranquilo. Os camiños poden estar mollados, o tempo frío e a incerteza xa presente. Pero Alexander aínda non imaxina o grande que está a piques de volverse o seu mundo.

Unha estación que encaixa co primeiro paso

O outono non define a Alexander. Tampouco o define un capítulo, unha decisión ou un instante. Pero é a estación na que o coñecemos por primeira vez nesta viaxe.

Unha estación cambiante para un personaxe cuxa vida está a piques de cambiar. Un mundo máis frío antes de que todo sexa moito máis perigoso. E follas caídas que cobren camiños que aínda conducen a algún lugar descoñecido.

Para min, por iso o outono parece tan natural no comezo de . O mundo xa se está transformando. Alexander simplemente aínda non se decatou de que el tamén.

Compartir cos amigos:

Últimas novas de M.V. Mitic