Eng Joreszäit vun der Verännerung: Hierscht an dem Alexander säin Ufank

Den Alexander fänkt The Eternal Prince net als dee Mënsch un, deen hien um Enn wäert sinn. Dat ass mir wichteg. Wann eng Figur sech verännere soll, wëll ech eng kloer Erënnerung drun hunn, wien se war, ier alles komplizéiert gouf. Den Hierscht ass den Hannergrond fir déi Versioun vum Alexander ginn. Net well all Blat, dat fält, eng verstoppt Bedeitung muss hunn, mee well d’Joreszäit natierlech déi selwecht Iwwergangsstëmmung matbréngt wéi den Ufank vu senger Rees.

Ier alles sech verännert

Um Ufank ginn et nach Saachen, déi den Alexander mengt ze verstoen. Säi Liewen huet Grenzen. D’Welt huet Reegelen. D’Leit hunn Identitéiten, déi kloer schéngen. Et ass berouegend ze gleewen, datt alles ronderëm eis genee esou ass, wéi et ausgesäit.

Da verännert sech eppes. Meeschtens net alles op eemol. Eng Fro kënnt op. Dann nach eng. Eppes, wat virdru normal ausgesinn huet, gëtt op eemol komesch. A schliisslech geet déi al Erklärung net méi duer. Déi lues Entwécklung ass wichteg fir dem Alexander seng Geschicht.

Den Hierscht verännert sech och roueg

Den Hierscht mécht eppes Änleches. Et gëtt seelen ee Moien, wou d’Welt op eemol komplett am Hierscht ass. Et geschitt lues a lues. D’Nuechte gi méi kal. Déi éischt Blieder änneren hir Faarf. D’Sonneliicht gesäit anescht aus. De Reen bleift méi laang op de Stroossen.

An da kuckt een enges Daags ronderëm a mierkt, datt déi ganz Landschaft sech verännert huet. Esou eng Verännerung gefält mir, well se iwwerzeegend ass. Dem Alexander seng Rees soll net esou ausgesinn, wéi wann een einfach eng Versioun vun him duerch eng aner ersat hätt. Hie muss de Prozess selwer duerchliewen.

D’Schéinheet vu Saachen, déi net bleiwen

Den Hierscht ass och schéin, well en net éiweg dauert. Déi Faarwen, déi d’Joreszäit ausmaachen, sinn nëmme kuerz do. E Bësch ka gëllen a rout ginn an e puer Woche méi spéit bal all d’Blieder verléieren. Dat huet eppes Traureges. Mee Trauregkeet mécht eppes net manner schéin.

A Valentine Kingdom gëtt et Momenter, wou Schéinheet an Däischtert niefteneen existéieren. Léift kann nieft Angscht stoen. Muecht nieft Verletzlechkeet. Eppes kann schéin a gläichzäiteg geféierlech sinn. Den Hierscht passt zu esou enger Welt.

Den Alexander steet nach ganz um Ufank

Wann ech un den Alexander denken, wëll ech ni vergiessen, wéi vill vu senger Rees nach virun him läit. D’Persoun vum Ufank kann net wëssen, wat déi um Enn weess. Hie kann nach net all Konsequenze verstoen. Hie kann nach net all Zesummenhäng gesinn. An dat soll hien och net.

En Deel dovun, him ze follegen, ass, déi Saache gläichzäiteg mat him z’entdecken. Doduerch wierkt den Ufank am Hierscht am Réckbléck bal friddlech. D’Stroosse kënne naass sinn. D’Wieder ka kal sinn. Et kann scho Ongewëssheet ginn. Mee den Alexander huet nach keng Ahnung, wéi grouss seng Welt gläich wäert ginn.

Eng Joreszäit, déi zum éischte Schrëtt passt

Den Hierscht definéiert den Alexander net. Geneesou wéineg ee Kapitel, eng Entscheedung oder ee Moment. Mee et ass déi Joreszäit, an där mir hien op dëser Rees fir d’éischt begéinen.

Eng Joreszäit, déi sech verännert, fir eng Figur, där hiert Liewe sech geschwënn verännert. Eng méi kal Welt, éier et vill méi geféierlech gëtt. A gefallene Blieder op Stroossen, déi nach ëmmer op onbekannte Plaze féieren.

Dofir fillt den Hierscht sech fir mech esou natierlech um Ufank vun The Eternal Prince un. D’Welt ass schonn amgaang, sech ze verwandelen. Den Alexander huet just nach net erkannt, datt hien dat och mécht.

Mat Frënn deelen:

Déi lescht Neiegkeete vum M.V. Mitic