Waarom ik de herfst koos voor het begin van The Eternal Prince

Toen ik het begin van voor me zag, stelde ik me Alexander nooit voor terwijl hij zijn reis onder een stralende zomerhemel begon. Dat voelde niet goed. Ik wilde een begin dat kouder, stiller en enigszins ongemakkelijk aanvoelde. De herfst gaf me dat vanzelf.

Ik wilde dat de wereld echt aanvoelde

Het weer verandert hoe we plekken ervaren. Een kasteel op een perfecte zomermiddag voelt heel anders dan hetzelfde kasteel tussen regen, mist en gevallen bladeren. De architectuur verandert niet, maar ons gevoel wel. Dat wilde ik in gebruiken.

Alexander reist door een wereld die mooi moet aanvoelen, maar ik wilde niet dat die schoonheid te schoon of kunstmatig werd. Er mag modder op de weg liggen, er mag koude regen vallen en de bomen mogen bijna kaal zijn. De lucht hoeft zich niet altijd naar het verhaal te voegen. Voor mij maken juist die onvolkomenheden de wereld geloofwaardiger.

De herfst brengt de juiste onzekerheid mee

Er is ook iets vreemds aan de herfst. Je weet nooit helemaal wat voor dag je krijgt. De ene middag kan warm en goudkleurig zijn, de volgende ochtend grijs, winderig en ijskoud.

Die wisselvalligheid paste bij het begin van Alexanders verhaal. Hij begint zonder volledig te weten wat er voor hem ligt. De wereld om hem heen moet daarom ook niet volkomen voorspelbaar zijn. Het weer, het landschap en het veranderende licht versterken die onzekerheid stilletjes, zonder dat iemand iets hoeft uit te leggen.

Ik houd van het contrast met warme plekken

Een van mijn favoriete dingen aan koud weer is hoe het warmte bijzonder maakt. Een kaars betekent meer in een donkere kamer. Een open haard voelt anders nadat je door de regen hebt gelopen. Een verlicht paleisraam in de verte wordt uitnodigend wanneer de weg ernaartoe koud en nat is.

Dat zijn eenvoudige beelden, maar ze scheppen meteen sfeer. Valentine Kingdom zit vol contrasten en ik wilde dat de seizoenen daaraan bijdroegen. Buiten kan het zwaar zijn terwijl binnen iets moois wacht. Of iets moois kan juist iets gevaarlijks verbergen. Het uiterlijk van een plek hoeft nooit de hele waarheid te vertellen.

De herfst staat ook voor verandering

De symboliek van de herfst ligt voor de hand, maar ik wilde die niet opdringen. Alexander gaat een tijd van enorme veranderingen tegemoet. De herfst is toevallig een seizoen dat juist door verandering wordt bepaald. Die verbinding werkt vanzelf.

Bomen verliezen hun bladeren. De dagen worden korter. Dieren bereiden zich voor op de winter. Het hele landschap past zich aan wat komen gaat aan. Alexander weet nog niet wat er komt, maar zijn oude leven begint zich al van hem te verwijderen.

Soms moet een begin als een einde voelen

Dat is misschien wat ik het mooist vind. De herfst wordt meestal met eindes verbonden: de zomer eindigt, de bladeren vallen en het jaar beweegt naar de winter toe. Maar begint juist daar.

Wat vanuit het ene perspectief een einde lijkt, is voor Alexander in werkelijkheid het eerste hoofdstuk van iets veel groters. Die tegenstelling vind ik mooi. Het verhaal begint niet wanneer de wereld zich opent voor de lente, maar wanneer alles zich lijkt te sluiten.

En vanuit dat koudere begin laat Valentine Kingdom zich langzaam zien.

Delen met vrienden:

Laatste nieuws van M.V. Mitic