Hvers vegna gömul bókasöfn eru fullkominn vettvangur fyrir hrekkjavöku

Gamalt bókasafn er einn af fyrstu stöðunum sem mér kemur í hug þegar ég hugsa um rólega hrekkjavökusögu. Háar hillur, lestrarborð, lampi og svo margar bækur að enginn gæti vitað allt sem herbergið geymir. Mér finnst það meira aðlaðandi en augljóslega yfirgefin bygging því ég get ímyndað mér að vilja vera þar áfram.

Það gerir safnið líka að góðum vettvangi fyrir ráðgátu. Persóna hefur góða ástæðu til að fara inn, líta í kringum sig og opna eitthvað.

Hver hilla gefur til kynna aðra sögu

Bókasafn vekur spurningar hjá mér áður en nokkuð óvenjulegt gerist. Hver safnaði bókunum? Hverjar voru lesnar aftur og aftur? Er einhver bók á röngum stað eða eitthvað skilið eftir á milli blaðsíðna hennar?

Þessir möguleikar krefjast ekki þess að leynigangur sé í herberginu. Handskrifuð athugasemd getur nægt. Sama gildir um tileinkun, ókunnugt nafn eða texta sem einhver hefur merkt við.

Mér líkar sögusvið þar sem forvitnin hefur áþreifanlega stefnu. Persóna getur teygt sig eftir bók, fylgt tilvísun eða snúið aftur að hillu. Herbergið gefur henni eitthvað að gera á meðan lesandinn fer að gruna ýmislegt.

Staður hannaður til að dvelja

Bókasöfn eru áhugaverð vegna þess að þau bjóða fólki að vera kyrrt á einum stað. Þar eru stólar, borð og ástæður til að hafa hljótt. Í sögu gerir það smávægilegar breytingar áberandi.

Einhver sem eyðir síðdegi við lestrarborð gæti farið að þekkja hljóðin í kringum sig. Nýtt hljóð, horfin manneskja eða bók á öðrum stað getur þá fengið meiri þýðingu.

Vettvangurinn býður líka upp á sérstaka tegund þæginda. Jafnvel þegar sagan verður óþægileg skil ég hvers vegna persónan vildi vera þar.

Smáatriðin sem ég myndi halda

Í mínu hrekkjavökubókasafni væru merki um notkun: opin bók, stóll dreginn frá borðinu og kannski bolli við hlið minnismiða. Þessi smáatriði gera herbergið tengt manneskju í stað þess að líta út eins og uppstilling fyrir ljósmynd.

Ég myndi hafa andrúmsloftið hófstillt. Dökkt tré, vel lýst svæði til lesturs og hillur sem teygja sig út fyrir þau gefa ímyndunaraflinu þegar nóg að vinna með.

Aðdráttarafl gamals bókasafns er fyrir mér möguleikinn á að finna eitthvað sem vert er að opna. Á hrekkjavöku er auðvelt að velta fyrir sér hvort sá sem skildi það eftir hafi búist við að einhver myndi finna það.

Deila með vinum:

Nýjustu fréttir frá M.V. Mitic